Najwwięksi projektanci naszych czasów #9: Ivan Chermayeff i Tom Geismar
Zmieniając świat brandingu. Na zawsze.
Kiedy zaczynałem poznawać logo, marki i tożsamości wizualne, Ivan dość szybko trafił na moją listę. Działo się to podczas mojej (wciąż trwającej) edukacji w zakresie designu, kiedy całymi dniami przeglądałem książki o projektowaniu. Teraz przeglądam głównie Internet. (Choć uważam, że książki wciąż od czasu do czasu można dostać.)
Uważam, że logo NBC to jedno z moich ulubionych logo w historii.
Jest po prostu cudownie kolorowe, optymistyczne, stylowe, piękne, eleganckie, zabawne, ponadczasowe… mam ciągnąć dalej? Ach, a do tego niesamowicie sprytne, dzięki użyciu negatywowej przestrzeni na głowę pawia. To geniusz, ludzie! #patrzcienauczcesie
Wczesne lata
Ivan Chermayeff był jednym z najbardziej szanowanych i utalentowanych designerów, jakich kiedykolwiek widziały Stany Zjednoczone. Jego projekty powoli stały się częścią amerykańskiej świadomości, głęboko zakorzenione i wszechobecne w całym kraju, a także poza nim.
Chermayeff urodził się w czerwcu 1932 roku w zamożnym otoczeniu. Obracając się wśród wyższych sfer w eleganckich dzielnicach Anglii, jego słynny rosyjski ojciec, architekt Serge, zapewnił Ivanowi wiele przywilejów od самego początku życia, w tym beztroskie chwile w ukochanej posiadłości ojca, Bentley Wood. Przy takim wychowaniu Ivan uważał, że całkiem normalne jest leżenie w ogrodzie i bazgranie w zaciszu ramion arcydzieła Henry’ego Moore’a. Był to ładny ogrodowy mebel, który Serge kupił na trawnik.
Z tak obiecujących początków świat stał przed Ivanem otworem. Wkrótce został przyjęty na wybrany przez siebie uniwersytet, Phillips Academy w Andover w stanie Massachusetts, w 1950 roku. Studiował na Harvardzie do 1952 roku, a w Institute of Design do 1954 roku. Ukończył Yale School of Arts w 1955 roku, a w tym samym roku odbył staż u Alvina Lustiga, jednego z pierwszych pionierów projektowania graficznego. Wkrótce potem przeszedł do CBS, gdzie projektował okładki płyt.
Będąc na Yale, poznał Toma Geismara. Obaj szybko zorientowali się, że mają podobne zainteresowania i zbliżone podejście do problemów projektowych. Tak zaczęło się trwające całe życie twórcze partnerstwo, a w 1956 roku założyli własną agencję, Brownjohn, Chermayeff & Geismar Associates.
Firma stworzyła ponad 600 logo i była jedną z pierwszych agencji designu w USA, które promowały mocne, proste rozwiązania marki, czego przykładem jest ich wczesna praca dla Chase Bank z 1960 roku. Choć sama marka przeszła na przestrzeni dekad wiele modyfikacji od pierwszego projektu Chermayeffa, esencja i kształty tego znaku pozostały nienaruszone. Już cztery lata po założeniu agencji wygrali prawo do przeprojektowania marki Mobil Oil. To ugruntowało pozycję agencji i zapoczątkowało serię projektów, które przez wiele dekad nie miały sobie równych.
Cała twórczość Chermayeffa i Geismara cechuje się brutalną prostotą. Każde rozwiązanie sprowadziło wszystkie możliwe pytania do swojej istoty – tam, gdzie nie da się już nic usunąć i nic nie da się dodać.
Czy był pierwszy? Nieżyjący, wielki
już w 1913 roku czarował swoimi projektami dla londyńskiego metra. Ta piękna praca przyszła mi do głowy, gdy badałem twórczość Chermayeffa i Geismara. Dziwny zbieg okoliczności? Jak mawiał mój dawny szef, gdy przyłapałem go na jego szczególnym rodzaju plagiatu: „Przecież nic nie jest oryginalne.” Chyba jednak miał rację…
Logo Mobil to naprawdę jedno z najlepszych logo. Prawdziwi rzemieślnicy, prawdziwi projektanci, którzy rozumieją moc designu, rozumieją prostotę. „Dobry design to jak najmniej designu”, mówi nasz drogi przyjaciel,
. Nie ma nic prostszego niż słowo, w którym wyróżniona jest tylko jedna litera. Nie wiem, dlaczego zdecydowano się na czerwoną literę. Przeczytałem stronę Chermayeffa & Geismara
i nie mogę się z niej nic dowiedzieć. Przeczytajcie sami: „Idea czerwonego O wzmacnia koncepcję projektową, by używać okrągłych zadaszeń, dystrybutorów i elementów wyświetlających dla wyrazistego i atrakcyjnego wyglądu. Pomaga też ludziom poprawnie wymówić nazwę (Mo-bil, a nie Mo-bile), a oczywiście dodaje jeden zapadający w pamięć, charakterystyczny element do poza tym bardzo prostego stylu napisu.” Myślę, że trzymajmy się wersji: „Czerwona litera dobrze wygląda w niebieskim słowie.” Tak, to wszystko.
Latający czerwony koń po raz pierwszy został użyty przez Vacuum Oil w Afryce Południowej w 1911 roku. W 1968 roku Mobil przyjął nowy wygląd stacji serwisowych Pegasus. Muszę przyznać, że nie jest łatwo sprawić, by koń wyglądał świetnie w stylu graficznym, ale na tego mógłbym patrzeć cały dzień. Prawda, że piękny? To zresztą zaktualizowana wersja, którą C&G zaprojektowali przy odświeżeniu marki Mobil. Mistrzostwo. W wielu amerykańskich logo leży oczywiście wciąż niezawodne połączenie czerwieni, bieli i błękitu. To nie tylko świetne kolory do pracy, ale też rezonują z amerykańską publicznością na głębokim, psychologicznym poziomie. Czerwony koń wyskakuje z białego tła i można go dostrzec z kilometra. Inspirujące.
Czy da się to przebić? Jest niemal tak dobre jak
logo United Airlines autorstwa Saula Bassa
. Prawie.
Kiedy Tom Geismar został zapytany o swoją relację z Chermayeffem, odpowiedział: „To trochę jak małżeństwo. Po studiach (na Uniwersytecie Yale), kiedy Ivan i ja dość dobrze się poznaliśmy, poszedłem do wojska na dwa lata. Po półtora roku nie mieliśmy ze sobą kontaktu, ale pewnego dnia do mnie napisał – wtedy pisało się listy – i powiedział, że myśli o zakończeniu swojej działalności freelancerskiej i założeniu małej firmy z innym facetem, Robertem Brownjohnem, i czy nie chciałbym do nich dołączyć? Byłem w wojsku, ale powiedziałem, że jasne, i tak nie miałem planów na życie po wojsku. Mam list od Ivana, napisany na półtora miesiąca przed moim wyjściem z wojska, w którym pisze: »Nie możemy się doczekać, aż cię zobaczymy. Oto kilka wizytówek dla ciebie – rozdaj je.« To była jedna z tych szczęśliwych chwil, kiedy spotykają się dwaj geniusze i łącząc swoje siły, stają się czymś więcej niż suma swoich części.”
Od pierwszych dni działalności agencji Chermayeff i Geismar zdobyli klientów, którzy są znani na całym świecie. Armani, Barneys, Hearst, MoMA (Museum of Modern Art), National Geographic, NBC (National Broadcasting Company), PBS (Public Broadcasting Service), Rockefeller i wielu innych zwróciło się do C&G po inspirujący design i projekty marki. W 2003 roku do firmy dołączył Serge Haviv, a dziesięć lat później trafił do stopki nagłówka firmy.
PanAm. Arcydzieło brandingu.
Oryginalne logo Pan Am z 1955 roku, wspaniale zalatujące epoką, zaprojektowali Charles Forberg oraz
. W szczytowym okresie działalności logo Pan Am było jednym z najbardziej rozpoznawalnych logo na całym świecie, dzięki swojej
. To coś w rodzaju klasyka, dobrze zaprojektowane i idealnie wyważone. Wielkość liter w stosunku do wielkości globu jest idealna, a szeryfy w logotypie przywodzą na myśl szybkość i wydajność. Glob ma oczywiście także linie szerokości i długości geograficznej, ale są one też ukłonem w stronę międzynarodowych tras lotniczych, leżąc na pięknym błękicie oceanu pod spodem. Sam w sobie klasyk. Z konta PanAm na
: „W 1955 roku nowojorski architekt Edward Larrabee Barnes został zatrudniony jako konsultant projektowy Pan Am. Wraz ze swoim współpracownikiem Charlesem Forbergiem, przygotowując firmę na wprowadzenie pierwszych amerykańskich odrzutowców pasażerskich, Boeinga 707 i Douglasa DC 8, odświeżył wizerunek przedsiębiorstwa. Tradycyjny symbol z połową skrzydła został zastąpiony czystą niebieską kulą przeciętą zakrzywionymi liniami parabol, tak aby sprawiała wrażenie linii lotniczej pozbawionej granic geograficznych. Słynne niebieskie logo Pan Am w kształcie kuli stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli korporacyjnych na świecie, obok Coca-Coli i Kodaka, i do dziś nim pozostaje.” Krój pisma wygląda dziś na klasyczny dla lat 50. i prawdopodobnie wymagał aktualizacji, gdy w 1971 roku na scenę wkroczyli Chermayeff i Geismar. Chociaż trochę szkoda.
Miły przykład malowania samolotów PanAm z 1964 roku. Jest naprawdę oszałamiające. Niestety projekt Chermayeffa nigdy nie trafił na kadłub żadnego samolotu. Tragedia.
W 1971 roku Chermayeff & Geismar wygrali przetarg na przeprojektowanie marki Pan Am. Linia lotnicza borykała się z problemami, a C&G zostali zaangażowani do odświeżenia wyglądu i stylu tej pogrążonej w kryzysie firmy.
W 1968 roku Juan Trippe, charyzmatyczny założyciel Pan American World Airways, zamówił 25 Boeingów 747. Największa linia lotnicza świata nigdy nie otrząsnęła się po tym śmiałym kroku: w 1971 roku, gdy pierwszy z tych „jumbo jetów” poleciał pod marką Pan Am, firma – przygnieciona recesją, rosnącymi cenami paliwa, inflacją i niezdolnością do skutecznego opanowania rynku krajowego – walczyła o przetrwanie.
Prezes Najeeb Halaby chciał tchnąć nowe życie w swoją stagnującą linię lotniczą i zaplanował przeprojektowanie jej marki. Znajomy poradził, by Halaby zlecił to zadanie Ivanowi Chermayeffowi, a gdy obaj się spotkali, Halaby był przekonany, że Chermayeff i Geismar są właściwymi ludźmi do tej pracy.
No cóż, co tu powiedzieć? Rozwiązanie Chermayeffa z perspektywy czasu jest chyba trochę zbyt proste, ale wciąż bardzo wyjątkowe. Lotnictwo wydaje się idealną bratnią duszą Helvetiki, prawda? Lufthansa, American Airlines i Pan Am, wszystkie korzystają z naszej ukochanej czcionki. Tylko 5 liter tutaj, znów w aspiracyjnych odcieniach nieba. Sam bym zrobił odstępy między literami trochę ciaśniejsze, ale kim ja jestem, żeby krytykować? Uwielbiam aktualizację kuli – to świetny element. I świetnie wygląda na wszystkim. ©PanAm
Przepraszam, po prostu MUSIAŁEM to poprawić. Ten odstęp między literami mnie męczył. Teraz jest lepiej.
Tom Geismar o kampanii PanAm: „Koncepcja plakatów była prosta: wyróżnić się na tle konkurencji dzięki świetnym zdjęciom od fotografów Magnum i pozwolić obrazom w pełni wybrzmieć, minimalizując nazwę kraju i logo Pan Am” – mówi Tom Geismar. „Seria plakatów była jednym z projektów w rozległym programie identyfikacji graficznej linii lotniczej, w ramach którego nazwę skrócono z Pan American World Airways do potocznej formy Pan Am i zapisano prostą czcionką Helvetica.”
Współpracując z Patrickiem Friesnerem, szefem sprzedaży Pan Am, do stworzenia materiałów dla nowej marki zaangażowano kilka agencji. Jednym z najbardziej ikonicznych zestawów z tamtej epoki były promocyjne plakaty Pan Am.
Chermayeff powiedział później: „‘Cała idea tej serii – powiedział w niedawnym wywiadzie – polegała na tym, by przekazać prosty komunikat o jakiejś części świata… i użyć tego prostego, bezpośredniego przekazu razem z tożsamością Pan Am. Uczynić to jak najmniej »korporacyjnym« i oddać jak najwięcej poczucia przygody oraz klimatu miejsca.” Pan Am powoli kontynuowała swój upadek przez błędy zarządcze i strategiczne – co doprowadziło do ostatecznej zagłady.
Ale czas i bankructwo nie przyćmiły magii tego romantycznego okresu lotnictwa, uchwyconej w tej cudownej kolekcji nostalgicznych artefaktów modernizmu. Jeśli wciąż tęsknisz za więcej, możesz na nowo przeżyć magię lat 50. z PanAm – dzięki wspaniałej kolekcji gadżetów PanAm.
Wszystkie plakaty, które Chermayeff zaprojektował dla PanAm, były marzeniem każdego designera. Helvetica Bold, ułożona na biało na ciemnym tle, ciasno kernowana (tym razem we właściwy sposób, dzięki Bogu), wszystkie ustawione na tej samej linii bazowej, ale w różnych częściach plakatu, sugerując przestrzeń, rytm i czas na to, by odbiorca przyjrzał się, co naprawdę się dzieje. Tworzy to lekkie napięcie wizualne, zachęcając czytelnika do dalszych poszukiwań i sugerując, że jest tu coś więcej do odkrycia. Odrobina subtelności, w sam raz, by powiedzieć: „co jeszcze możesz tu odkryć dla siebie?”. Zachęca widza do wyobrażenia sobie: „Jak czułbyś się, gdybyś tam był?”
Wulkaniczne skały, intryga i klimat. 30 lat po książkach Tolkiena, ale 50 lat przed filmami – Chermayeff idealnie oddaje mistyczną magię skalistych gór Nowej Zelandii. Zwróć uwagę na ewolucję w kierunku napisu „PanAm’s World”.
„Kiedy wydawcy Harper & Row, z logo w formie pochodni, połączyli siły z Wm. Collins, z symbolem fontanny, C&G mieli okazję stworzyć znak, który uczci i zidentyfikuje to połączenie. Powstały projekt łączy istotę obu symboli – ognia i wody – w nową ikonę dla nowej firmy, HarperCollins.” Wygląda na to, że wyłania się pewien wzorzec, a stara czerwono-biało-niebieska paleta znów daje o sobie znać! A może po prostu mam słabość do tego konkretnego zestawienia kolorów. Tak czy inaczej, to kolejne arcydzieło Chermayeffa i Geismara. Tak proste, a zarazem tak mocne. Choć inni mogą tworzyć skomplikowane logo, pełne misternie zilustrowanych elementów, kolorów i typografii – elegancja i trwałość od dawna mieszkają w objęciach prostoty.
„Kiedy ktoś przedstawia problem, moim pierwszym podejściem, jako pierwszym etapem procesu projektowego, jest sprawdzenie, czy problem, który nam zlecono rozwiązać, to rzeczywiście prawdziwy problem. I, co zaskakujące, zwykle nie jest, a przynajmniej nie dokładnie. Musimy zrozumieć, kim są nasi klienci – a to nie zawsze to, co nam mówią.” Ivan Chermayeff
CBS. Mistrz w akcji
W 1956 roku John J. Graham stworzył pierwszą tożsamość pawia CBS. Wtedy znany po prostu jako „The Bird” (co pod pewnym względem gustu było idealnym przezwiskiem), był wczesną abstrakcją pawia, jaskrawo ubarwioną i kolorową – zapowiedzią nadchodzącego tsunami kolorowych telewizorów w całym kraju. RCA wówczas posiadało CBS, a było jednym z głównych producentów telewizorów w USA. (Sprytne – widzisz, co tam zrobili?) Paw stał się narzędziem marketingowym RCA i był używany w ogromnej gamie materiałów i reklam, w nadziei, że widzowie oswoją się z zaufanym pawiem informacyjnym i zainspirowani podczas kolejnej wizyty w sklepie z telewizorami kupią właściwy sprzęt. Od 1957 roku paw zaczął się animować, jako zsynchronizowane narzędzia marketingowe w wielokanałowej kampanii promującej kolorowe telewizory. W 1976 roku naturalna ewolucja pawia potknęła się i omal nie doszło do katastrofy. NBC zaktualizowało swoje logo do strasznie okropnego trapezoidalnego „N”, składającego się z dwóch groteskowo niezrównoważonych stworzeń zagłady. Nie zamieszczę go tutaj, obawiając się, że zaszkodzi jakości naszej strony. Niektóre elektrony mogą się zatrząść w naszej matrycy. Na szczęście zaledwie 3 lata później, w 1979 roku, paw powrócił jesienią ’79. Niestety nowe trapezoidalne „N” wciąż czaiło się w tle, jeszcze nie zlikwidowane przez najaranych wewnętrznych arbitrów dobrego smaku, którzy jeszcze nie wstali z łóżek. I tak trwało to przez 9 długich i wizualnie bolesnych lat. Nasz ukochany pawik, wciąż nie w pełni rozpościerający swoje wspaniale wielobarwne pióra, umieszczony na szczycie trapezoidalnego „N”, które było już prawie całkowicie zasłonięte i zupełnie zbędne. To były lata 70. Były spodnie dzwony. Możesz to zrozumieć. Prawie. Założę się o lewy paznokieć u palca, że ta ogromna korporacyjna wpadka powstała po wielu miesiącach projektowania przez komitet, gdzie każdy idiota z dostępem do toalety dla C-Level musiał wtrącić swoje trzy grosze.
W 1986 roku wydarzył się cud. NBC skontaktowało się z Chermayeffem i Geismarem, żeby w zasadzie przeprojektować i odświeżyć groteskowe korporacyjne piekło, które nazywali swoim logo. Wzięli najważniejszy element logo, siłę i gracją pawia, i genialnie wskazali, co trzeba z niego usunąć. C&G uwolnili naszego ukochanego ptaka z klatek złego smaku i pozwolili mu odlecieć. W swojej inspirującej aktualizacji C&G wprowadzili kilka elementarnych, ale genialnych zabiegów projektowych. 1. Uproszczenie ptaka (widzisz tu motyw?) z 11 piór do idealnie symetrycznych 6. Bałagan szkodzi designowi. Upraszczaj i upraszczaj, aż nie zostanie nic do odjęcia. Nic zbędnego nie tworzy świetnego designu. 2. Zmiana kolorów z odcieni czerwieni na znacznie mocniejsze kolory podstawowe (nie bój się być śmiały) sprawia, że projekt jest łatwiejszy do zrozumienia i zapamiętania, a do tego znacznie bardziej rzuca się w oczy. 3. Upraszczaj, upraszczaj: pozbyli się „N”. W logo nigdy nie próbuj przekazać więcej niż 2 rzeczy. Możesz powiedzieć „paw” i możesz powiedzieć „kolor”. Ale nie mów: „Mamy tego pawia, ma mnóstwo jaskrawo ubarwionych piór. Ma też niebieskawą poświatę wokół siebie i siedzi na szczycie ogromnego logo »N«, które również ma niebieską poświatę, więc to tak naprawdę dwa logo w cenie jednego, a może po prostu dwa przypadkowe kształty, ale w każdym razie ma też taki ładny, kolczasty pióropusz na głowie – sprawdź!”. 4. Zamiast głowy pawia zwróconej w lewo, ku przeszłości, obrócili ją w prawo, ku przyszłości. Uwielbiam to.
Bycie mistrzem projektowania logo to nie tylko umiejętność zaprojektowania jednego logo dla jednego klienta. Chodzi o stworzenie marki dla każdego punktu styku, którego klient może potrzebować. Do tego potrzebne są ogromne umiejętności typografa i dobry gust, wypracowane latami ciężkiej pracy. Tutaj widzimy, że C&G nie byli tylko mistrzami projektowania logo, ale także wybitnymi talentami w niezwykle eleganckiej typografii. Tyle białej przestrzeni i ten Futura w szarym kolorze. Bum! Cokolwiek ktokolwiek napisał na tym kawałku papieru, natychmiast stawało się pięknym arcydziełem.
C&G poszli nawet dalej i stworzyli NBC Futura, krój pisma zaprojektowany specjalnie dla stacji telewizyjnej. Bazuje on na klasycznej Futurze zaprojektowanej przez typografa Paula Rennera. Wiele zawdzięcza oryginałowi, ale dodaje kilka ładnych detali, wystarczająco dużo, by zasłużyć na miano własnego klasycznego kroju pisma.
USA zawsze przewodziły i nadal będą przewodzić w projektowaniu graficznym dla telewizji. NBC nie jest wyjątkiem. Znakomita komunikacja wizualna od CBS.
Na długo zanim pojawiły się iMacs, był Chermayeff & Geismar.
„Kiedy ktoś przedstawia problem, moim pierwszym podejściem, jako pierwszym etapem procesu projektowego, jest sprawdzenie, czy problem, który mi zlecono rozwiązać, to rzeczywiście właściwy problem. I zaskakująco często tak nie jest, a przynajmniej nie dokładnie. Musimy zrozumieć, kim są nasi klienci, co nie zawsze pokrywa się z tym, co nam mówią.”
Ivan Chermayeff
National Geographic. Globalna ikona
Uważam za zdumiewające, że dwóch ludzi mogło stworzyć tak ogromny zbiór niesamowitych prac. Mógłbym tu siedzieć cały dzień i o tym opowiadać. Niestety, mam firmę do prowadzenia. Ta strona mogłaby mieć dosłownie 20 000 słów, a i tak nie omówiłbym wszystkiego. Jest wielu świetnych designerów, ale tylko garstka może pochwalić się takimi światowymi osiągnięciami jak Chermayeff i Geismar. To, jak szybko zbudowali swoją agencję i zmienili oblicze Stanów Zjednoczonych, a w końcu świata, świadczy zarówno o ich geniuszu projektowym, jak i nieustannym zaangażowaniu w doskonałość. Idziemy dalej, do ich kolejnego arcydzieła, ewolucji marki National Geographic.
Chermayeff i Geismar nie mogą twierdzić, że wymyślili żółtą ramkę National Geographic, czyli obramowanie ich magazynu. Choć gdyby ktokolwiek powinien to zrobić, to właśnie oni. Obramowanie pojawiło się na okładce magazynu około 1910 roku i ewoluowało na przestrzeni lat, zmieniając odcienie i grubość. (Zobacz niesamowity film o ewolucji magazynu NatGeo tutaj.) Mogą natomiast twierdzić, że stworzyli znak oparty na tym obramowaniu, uczynili z niego logo National Geographic i zbudowali na nim nowoczesną markę. Stworzyli też nową czcionkę dla firmy i pokazali, jak ją rozwijać w XX wieku. Dziś, kiedy ktokolwiek na świecie widzi żółtą ramkę nad zdjęciem przyrody, wie, że to National Geographic. Nie potrzeba nawet słów. To dopiero marketing.
Proste, ale genialne. W sprytnym zabiegu wizualnym nowy znak zabiera nas „poza” okładkę magazynu, by pokazać szerszy obraz. Niemal jakby mówił: „Okładka to dopiero czubek góry lodowej, zobacz, co kryje się w środku.” Odbiorca nie może nie skupić się na tym złotym elemencie i nie wyobrazić sobie okładek NatGeo. „Pokazujemy ci szerszy obraz Natury.”
Żółty i czarny: absolutnie nieustraszone połączenie. Uwaga jednak, trzeba mieć ogromne umiejętności, żeby to zadziałało.
Czy to wystarczająco rzucające się w oczy? Marketing w pełnej krasie.
„Nasze środowisko wizualne pogarsza się w tempie szokującym i prawdopodobnie nieodwracalnym.” Ivan Chermayeff, 1964. (Wtedy nawet nie widział mediów społecznościowych..)
Jeden z najsłynniejszych projektów Chermayeffa powstał dla amerykańskiej emisji dramatu telewizyjnego Churchill: The Wilderness Years. Istota świetnego designu to dostać problem i rozwiązać go w sposób natychmiastowy i łatwy do zrozumienia (prosty). Churchill, nałogowy palacz otoczony smogiem z dymu cygar. Jak go rozpoznać? Po jego słynnym kapeluszu. To mógł być tylko on. Genialne i stylistycznie zgrabne rozwiązanie. Chermayeff nie tylko tworzył śmiałe, precyzyjne tożsamości marek, był też wybitnym ilustratorem. Miał także wyjątkowy talent do wyszukiwania najmniej oczywistych powiązań między dwiema rzeczami, których nikt inny by nie zauważył.
„Musisz dostrzegać powiązania, które nie są oczywiste. Większość ludzi jest niezdolna do zobaczenia wiele w porównaniu z tym, co mogliby dostrzec, gdyby byli zainteresowani rozglądaniem się i szukaniem tych powiązań. To zauważanie najdrobniejszych rzeczy łączy różne rzeczy w bliski związek.”
Ivan Chermayeff
Kiedy jesteś tak dobry, możesz sobie pozwolić na to, by po prostu siedzieć i się uśmiechać. ©Chermayeff & Geismar
„Ivan był ikoną designu, ale był także mentorem, partnerem i przyjacielem. Był zauroczony dobrym designem. Dobry, w rozumieniu Ivana, oznaczał doskonały. Wszystko poniżej doskonałości nie było nawet designem. Nieustanna pogoń Ivana za idealnym związkiem formy i idei jest najwyższą inspiracją, na jaką ktokolwiek mógłby liczyć, i pozostanie jego trwałym dziedzictwem dla branży i ludzi, którzy go znali..” Sagi Haviv, partner w Chermayeff & Geismar & Haviv.
Długa lista nagród i osiągnięć życiowych Chermayeffa
Prezes AIGA (American Institute of Graphic Arts) w latach 1963–1966. Powiernik MoMA (Museum of Modern Art) w latach 1965–1986. Członek zarządu IDCA (International Design Conference in Aspen) w latach 1968–1999. Dyrektor zarządu Municipal Art Society of New York w latach 1972–1976. Członek AGI (Alliance Graphique Internationale) od 1978 roku. Dyrektor zarządu Smithsonian Institution w latach 1988–1996. W 1982 roku został wybrany do Galerii Sław ADC New York (Art Directors Club). Powiernik Archives of America Art w latach 1987–1990. Royal Designer for Industry od 1992 roku.
Otrzymał liczne nagrody, m.in. Industrial Art Medal od AIA (American Institute of Architects) w 1967 roku, Złoty Medal Philadelphia College of Art w 1971 roku, Złoty Medal AIGA (American Institute of Graphic Arts) w 1979 roku, nagrodę President’s Fellow od Rhode Island School of Design w 1981 roku, First International Design Award od Japan Design Foundation w 1983 roku, Yale Arts Medal w 1985 roku, nagrodę Distinguished Service Award od New School University w 1999 roku, Złoty Medal Society of Illustrators w 2002 roku, nagrodę Tokyo Type Directors Club w 2004 roku oraz National Design Award za osiągnięcia życiowe w 2014 roku.
Otrzymał też tytuł honorowego doktora prawa w Portland School of Art w 1981 roku oraz dwa tytuły honorowego doktora sztuk pięknych w Philadelphia University of Arts i Corcoran Museum of Art w Waszyngtonie w 1991 roku.
Niestety Chermayeff zmarł w 2017 roku. Tom Giesmar nadal pracuje w cghnyc.com w Nowym Jorku i tworzy znakomite projekty marek. Chermayeff zostawił niezatarte piętno w amerykańskiej świadomości, którego już nikt nie dorówna – przynajmniej nie w tym życiu. Wyjątkowy człowiek.