Ivan Chermayeff & Tom Geismar: Ontwerpgenie

Het wereldwijde brandingbeeld veranderen. Voor altijd.

Toen ik me begon te verdiepen in logo's, merken en huisstijlen, dook Ivan vrij snel op op mijn radar. Dat was tijdens mijn (nog steeds lopende) opleiding design, waarbij ik de hele dag boeken over design doorspitte. Tegenwoordig spit ik vooral het internet door. (Hoewel ik denk dat boeken af en toe nog steeds verkrijgbaar zijn.)

Ik vind het NBC-logo een van mijn favoriete logo's aller tijden.

Het is gewoon heerlijk kleurrijk, optimistisch, stijlvol, mooi, elegant, leuk, tijdloos… hoef ik nog meer te zeggen? Het is bovendien ontzettend slim, met het gebruik van negatieve ruimte voor de kop van de pauw. Dit is geniaal werk, mensen! #kijkenenleren

Vroeg leven

Ivan Chermayeff was een van de meest gerespecteerde en getalenteerde designers die de Verenigde Staten ooit hebben gekend. Zijn ontwerpen werden langzaam onderdeel van de Amerikaanse mentaliteit, diep verankerd en alomtegenwoordig in het hele land, en daarbuiten.

Chermayeff werd in juni 1932 geboren in een luxueuze omgeving. Omringd door de upper class in de chiquere delen van Engeland zorgde zijn beroemde Russische architectenvader, Serge, ervoor dat Ivan met veel voordelen begon aan het leven, waaronder heerlijke dagen op het geliefde landgoed Bentley Wood van zijn vader. Door deze opvoeding vond Ivan het heel normaal om in de tuin achterover te leunen en te krabbelen, genesteld in de armen van een meesterwerk van Henry Moore. Een mooi stuk tuinmeubilair dat Serge voor het gazon had aangeschaft.

Vanuit zo'n veelbelovend begin lag de wereld aan Ivans voeten. In 1950 werd hij toegelaten tot de universiteit van zijn keuze, de Phillips Academy in Andover, Massachusetts. Hij studeerde tot 1952 aan Harvard en tot 1954 aan het Institute of Design. In 1955 studeerde hij af aan de Yale School of Arts, en in datzelfde jaar liep hij stage bij Alvin Lustig, een van de eerste pioniers van grafisch ontwerp. Kort daarna ging hij bij CBS aan de slag en ontwierp hij platenhoezen.

Tijdens zijn tijd in Yale ontmoette hij Tom Geismar. De twee ontdekten al snel dat ze dezelfde interesses hadden en een symbiotische aanpak van ontwerpproblemen. Het was het begin van een levenslang creatief partnerschap, en in 1956 richtten ze hun eigen bureau op, Brownjohn, Chermayeff & Geismar Associates.

Het bureau maakte meer dan 600 logo's en was een van de eerste designbureaus in de VS die krachtig, eenvoudig merkwerk promootte, zoals te zien is in hun vroege werk voor Chase Bank in 1960. Hoewel het merk zelf in de decennia sinds het oorspronkelijke ontwerp van Chermayeff talloze gedaanten heeft gehad, zijn de kern en de vormen van het ontwerp onaangetast gebleven. Nog geen vier jaar na de oprichting van het bureau won het de opdracht om het merk Mobil Oil opnieuw te ontwerpen. Dit vestigde het bureau en luidde een reeks opdrachten in die decennialang ongeëvenaard bleef.

Al het werk van Chermayeff en Geismar kent een harde eenvoud. Elke oplossing heeft alle mogelijke vragen teruggebracht tot de kern, waarbij niets meer weggelaten en niets meer toegevoegd kan worden.

Was hij er eerder? De overleden, grootse Edward Johnston toverde al in 1913 magie voor de London Underground. Dit fraaie werk schoot me te binnen toen ik onderzoek deed naar het werk van Chermayeff & Geismar. Vreemd toeval? Zoals mijn vroegere baas zei wanneer ik hem op zijn specifieke vorm van plagiaat aansprak: "Er is niets origineels, weet je." Ik denk dat hij toch gelijk had…

Het Mobil-logo is echt een van de ultieme logo's. Echte vakmensen, echte designers die de kracht van design begrijpen, begrijpen eenvoud. "Eenvoud is de ultieme verfijning", zegt onze lieve vriend Dieter Rams. Er kan niets eenvoudiger zijn dan een woord waarin slechts één letter is uitgelicht. Waarom ze de letter rood hebben gemaakt, ontgaat me. Ik heb de website van Chermayeff & Geismar gelezen en kan er geen touw aan vastknopen. Lees het zelf maar: "Het idee van de rode O versterkt het ontwerpconcept om cirkelvormige luifels, pompen en displayelementen te gebruiken voor een onderscheidende en aantrekkelijke look. Het helpt mensen ook de naam correct uit te spreken (Mo-bil, niet Mo-bile), en voegt natuurlijk één gedenkwaardig en onderscheidend element toe aan een anders zeer eenvoudige letterstijl." Ik houd het maar bij: "Een rode letter staat goed in een blauw woord." Ja, dat is het.

Het vliegende rode paard werd in 1911 voor het eerst gebruikt door Vacuum Oil in Zuid-Afrika. In 1968 kreeg Mobil nieuwe Pegasus-tankstations met een frisse look. Ik moet zeggen dat het niet makkelijk is om een paard er in een grafische stijl geweldig uit te laten zien, maar naar dit exemplaar zou ik de hele dag kunnen kijken. Is ze niet prachtig? Dit is trouwens de bijgewerkte versie die C&G voor de Mobil-rebranding ontwierp. Meesterlijk. Aan veel Amerikaanse logo's ligt natuurlijk de altijd krachtige combinatie van rood, wit en blauw ten grondslag. Het zijn niet alleen prachtige kleuren om mee te werken, ze resoneren ook op een diep psychologisch niveau met het Amerikaanse publiek. Het rode paard springt van de witte achtergrond af en is van een kilometer afstand te zien. Inspirerend.

Kan dit nog verslagen worden? Het komt bijna in de buurt van het logo van Saul Bass voor United Airlines. Bijna.

Toen Tom Geismar werd gevraagd naar zijn relatie met Chermayeff, antwoordde hij: "Het lijkt veel op een huwelijk. Na onze studie (Yale University), toen Ivan en ik elkaar redelijk goed hadden leren kennen, ging ik twee jaar bij het leger. Na anderhalf jaar hadden we geen contact meer gehad, maar op een dag schreef hij me – we schreven toen nog brieven – en vertelde dat hij van plan was zijn freelancebedrijf op te geven en samen met een andere man, Robert Brownjohn, een klein bureau op te richten, en of ik zin had om mee te doen? Ik zat bij het leger, maar ik zei ja, ik had geen plannen voor mijn leven na het leger. Er is een brief van Ivan, geschreven anderhalve maand voordat ik uit het leger kwam, waarin stond: 'We kijken ernaar uit je te zien. Hier zijn wat visitekaartjes voor je – deel ze uit.' Het was een van die gelukkige momenten, waarop twee genieën elkaar ontmoeten en door hun krachten te bundelen groter worden dan de som der delen."

Vanaf het begin van het bureau wisten Chermayeff en Geismar een aantal bekende namen als klant binnen te halen. Armani, Barneys, Hearst, MoMA (Museum of Modern Art), National Geographic, NBC (National Broadcasting Company), PBS (Public Broadcasting Service), Rockefeller en vele anderen kwamen allemaal naar C&G voor inspirerend design en merkwerk. In 2003 trad Serge Haviv toe tot het bureau, en tien jaar later werd hij aan de bannerkop van het bedrijf toegevoegd.

PanAm. Een meesterwerk op het gebied van branding.

Dit prachtig gedateerde originele Pan Am-logo, uit 1955, werd ontworpen door Charles Forberg en Edward Larrabee Barnes. Op het hoogtepunt van het bedrijf was het Pan Am-logo, dankzij het wereldwijde vliegnetwerk, een van de meest herkende logo's ter wereld. Het is een klassieker en goed ontworpen en perfect in balans. De grootte van het lettertype in verhouding tot de grootte van de bol is perfect, en bij dat formaat doen de schreefjes op het logotype denken aan snelheid en efficiëntie. De bol heeft uiteraard ook lengte- en breedtelijnen, maar die zijn tegelijk een knipoog naar de internationale vliegroutes, die boven het prachtige blauw van de oceaan zweven. Op zichzelf al een klassieker. Van het Instagram-account van PanAm

: “In 1955 werd de New Yorkse architect Edward Larrabee Barnes ingehuurd als ontwerpadviseur van Pan Am. Hij en zijn medewerker Charles Forberg gaven het bedrijf, ter voorbereiding op de introductie van Amerika’s eerste commerciële straalvliegtuigen, de Boeing 707 en Douglas DC 8, een nieuw imago. Het traditionele halvevleugelsymbool werd vervangen door een strakke blauwe bol met gebogen parabolische lijnen, die de indruk moest wekken van een luchtvaartmaatschappij zonder geografische grenzen. Het beroemde blauwe bol-logo van Pan Am werd en blijft een van de meest herkenbare bedrijfssymbolen ter wereld, samen met Coca-Cola en Kodak.” Het lettertype oogt nu klassiek jaren vijftig en was misschien aan een update toe toen Chermayeff en Geismar in 1971 in beeld kwamen. Bijna jammer, eigenlijk.

Een mooi voorbeeld van de PanAm-huisstijl uit 1964. Het is best verbluffend. Helaas heeft Chermayeffs herontwerp nooit op een vliegtuig gezeten. Tragisch.

In 1971 won Chermayeff & Geismar de opdracht om het Pan Am-merk te herontwerpen. De luchtvaartmaatschappij had het moeilijk en C&G werd ingehuurd om de look and feel van de zieltogende airline op te frissen.

In 1968 bestelde Juan Trippe, de charismatische oprichter van Pan American World Airways, 25 Boeing 747’s. De grootste luchtvaartmaatschappij ter wereld zou nooit meer herstellen van deze gewaagde zet: tegen 1971, toen de eerste van deze ‘jumbo jets’ onder het Pan Am-merk vloog, worstelde het bedrijf – gedrukt door recessie, stijgende brandstofprijzen, inflatie en het onvermogen om de binnenlandse routes succesvol te veroveren – om te overleven.

Chairman Najeeb Halaby wilde zijn stagnerende luchtvaartmaatschappij nieuw leven inblazen en bedacht een herontwerp van het merk. Een vriend stelde voor dat Halaby Ivan Chermayeff zou inschakelen. Toen die twee elkaar ontmoetten, was Halaby ervan overtuigd dat Chermayeff en Geismar de juiste mannen voor de klus waren.

Wat kun je er nog van zeggen? Chermayeffs oplossing is achteraf misschien een tikkeltje simplistisch, maar wel heel bijzonder. Luchtvaart en Helvetica lijken elkaars perfecte zielsverwanten, nietwaar? Lufthansa, American Airlines en Pan Am, allemaal met ons geliefde lettertype. Hier maar 5 letters, weer in die aspirerende hemelblauwe tinten. Ik had zelf de letterafstand wat strakker gemaakt, maar wie ben ik om te kritiseren? Ik ben dol op de update van de bol, zo’n geweldig element. En het ziet er op alles goed uit. ©PanAm

Sorry, ik moest het echt even aanpassen. Die letterafstand stoorde me mateloos. Zo, dat is beter.

Tom Geismar over de PanAm-campagne: “Het concept voor de posters was eenvoudig: opvallen tegenover de concurrentie door geweldige beelden van Magnum-fotografen te gebruiken, en die beelden volledig tot hun recht te laten komen door de landnaam en het Pan Am-logo zoveel mogelijk te beperken”, zegt Tom Geismar. “De posterserie was één project binnen een uitgebreid grafisch identiteitsprogramma voor de luchtvaartmaatschappij. Daarbinnen werd de naam ingekort van Pan American World Airways tot de gangbare naam Pan Am en gezet in het rechttoe-rechtaan lettertype Helvetica.”

Samen met Patrick Friesner, Pan Am’s hoofd verkoop, werden verschillende bureaus ingeschakeld om promotiemateriaal voor het nieuwe merk te maken. Een van de meest iconische werken uit die tijd waren de Pan Am-promotieposters.

Chermayeff zei later: “‘Het hele idee achter deze serie,’ zei hij in een recent interview, ‘was om een eenvoudige uitspraak te doen over een deel van de wereld … en die eenvoudige, duidelijke boodschap te combineren met de Pan Am-identiteit. Maak het zo weinig ‘zakelijk’ als mogelijk en breng zoveel mogelijk een gevoel van avontuur en van de plek over.’” Pan Am zakte langzaam verder weg door wanbeleid en strategische fouten, wat uiteindelijk tot de ondergang leidde.

Maar tijd en faillissement hebben de magie van deze romantische periode in de luchtvaart niet kunnen doven, en die komt tot leven in deze prachtige verzameling nostalgische artefacten van het modernisme. Als je nog steeds verlangt naar meer, kun je de magie van het PanAm-tijdperk uit de jaren vijftig opnieuw beleven – met een

prachtige collectie PanAm-verzamelobjecten.

Alle posters die Chermayeff voor PanAm ontwierp, waren een droom voor elke ontwerper. Helvetica Bold, in wit op een donkere achtergrond, strak gespatieerd (dit keer op de juiste manier, gelukkig maar), allemaal op dezelfde basislijn maar op verschillende plekken in de poster, wat ruimte, tempo en tijd suggereert om te bekijken wat er echt gebeurde. Het zorgt voor een beetje visuele spanning en nodigt de lezer uit om verder te onderzoeken; het suggereert dat er meer te ontdekken valt. Een subtiele toets, net genoeg om te zeggen: “wat kun je hier nog meer ontdekken, voor jezelf?” Het moedigt de kijker aan om zich voor te stellen: “Hoe zou ik me voelen als ik daar was?”

Vulkanisch gesteente, intriges en sfeer. 30 jaar na de Tolkien-boeken, maar 50 jaar voor de films: Chermayeff vangt de mystieke magie van de rotsachtige bergen van Nieuw-Zeeland perfect. Let op de evolutie naar de tekst “PanAm’s World”.

“Toen de uitgevers Harper & Row, met hun fakkel als logo, fuseerden met Wm. Collins, met zijn fonteinsymbool, kregen C&G de kans om een merk te creëren dat deze samensmelting zou vieren en identificeren. Het resulterende ontwerp verbindt de essentie van beide symbolen – vuur en water – tot een nieuw icoon voor het nieuwe bedrijf, HarperCollins.” Er ontstaat hier zo langzamerhand een patroon, want het oude rood-wit-blauw steekt weer de kop op! Of misschien heb ik gewoon een zwak voor deze specifieke kleurencombinatie. Hoe dan ook, dit is weer een meesterwerk van Chermayeff en Geismar. Zo eenvoudig, en toch zo krachtig. Terwijl anderen ingewikkelde logo’s maken, vol uitgebreid geïllustreerde onderdelen, kleuren en typografie, hebben elegantie en tijdloosheid al lang in de liefdevolle armen van eenvoud gewoond.

“Wanneer iemand een probleem aandraagt, is mijn eerste houding daarbij, als eerste fase van het ontwerpproces, om na te gaan of het probleem dat je gevraagd wordt op te lossen echt het echte probleem is. En verrassend genoeg is dat meestal niet zo, of in elk geval niet helemaal. We moeten begrijpen wat onze klanten zijn – wat niet noodzakelijkerwijs is wat ze ons vertellen.” Ivan Chermayeff

CBS. Een meester aan het werk

In 1956 creëerde John J. Graham de eerste CBS Peacock-identiteit. Destijds eenvoudigweg “The Bird” genoemd (wat qua smaak op een bepaalde manier een perfecte bijnaam was), was het een vroege abstractie van een pauw, fel gekleurd en kleurrijk – een aanwijzing voor de aankomende tsunami van kleuren-tv’s in het hele land. RCA was destijds eigenaar van CBS en was een grote fabrikant van televisies in de VS. (Slim – zie je wat ze daar deden?) De pauw werd een marketinginstrument voor RCA en werd ingezet in een enorme reeks promotiemateriaal en advertenties, in de hoop dat kijkers vertrouwd zouden raken met hun betrouwbare nieuwspauw en bij hun volgende bezoek aan de tv-winkel geïnspireerd zouden zijn om het juiste toestel te kopen. Vanaf 1957 werd de pauw geanimeerd, als gesynchroniseerde marketingtools in een brede campagne voor kleurentelevisies op meerdere zenders. In 1976 haperde de natuurlijke evolutie van de pauw, en bijna werd het een ramp. NBC veranderde zijn logo in de vreselijk lelijke trapezium-“N”, bestaande uit twee groteske, onevenwichtige wezens van onheil. Ik ga het hier niet posten, uit angst voor het compromitteren van de kwaliteit van onze site. Er zouden elektronen in onze matrix kunnen gaan trillen. Gelukkig kwam de pauw in 1979 terug, drie jaar later, in het najaar van ’79. Helaas lag de nieuwe trapezium-“N” nog steeds op de achtergrond te loeren, nog niet afgeschoten door de stoned interne scheidsrechters van de goede smaak, die nog niet uit bed waren gekomen. En zo bleef het negen lange, visueel pijnlijke jaren. Onze geliefde kleine pauw, die nog steeds niet echt zijn prachtige veelkleurige veren had gespreid, bovenop een trapezium-“N” die inmiddels bijna helemaal verborgen en totaal overbodig was. Het was de jaren zeventig. Het was de tijd van pijpenbroeken. Je kunt het begrijpen. Bijna. Ik verwed mijn linker teennagel dat deze gigantische bedrijfsmisstap is ontstaan na vele maanden van design-by-committee. Waarbij elke idioot met toegang tot het C-level toilet zijn zegje moest doen.

In 1986 gebeurde het wonder. NBC benaderde Chermayeff and Geismar om het groteske bedrijfsinferno dat ze hun logo noemden in wezen opnieuw te ontwerpen en te updaten. Door het belangrijkste element van het logo, de kracht en de elegantie van de pauw, te behouden en briljant vast te stellen wat moest verdwijnen, bevrijdden C&G onze geliefde vogel uit zijn kooi van slechte smaak en lieten ze hem vliegen. C&G maakten in hun inspirerende update een paar fundamentele maar briljante ontwerpkeuzes. 1. Ze vereenvoudigden het ontwerp van de vogel (herken je het thema?) van 11 veren naar een perfect symmetrische 6. Rommel is slecht voor design. Blijf vereenvoudigen en vereenvoudigen, tot er niets meer over is om weg te laten. Niets overbodigs maakt een superontwerp. 2. Door de kleuren te veranderen van variaties op rood naar veel krachtigere primaire kleuren (wees niet bang om gedurfd te zijn), wordt het ontwerp makkelijker te begrijpen en te onthouden, en valt het ook veel meer op. 3. Vereenvoudig, vereenvoudig: ze schrapten de “N”. Probeer in een logo nooit meer dan 2 dingen te zeggen. Je mag “pauw” zeggen, en je mag “kleur” zeggen. Maar zeg niet: “We hebben deze pauw, die veel heldergekleurde veren heeft. Hij heeft ook deze blauwachtige gloed om zich heen en zit bovenop een enorm “N”-logo dat ook een blauwe gloed heeft, dus het zijn eigenlijk twee logo's voor de prijs van één, of misschien zijn het gewoon twee willekeurige vormen, maar hoe dan ook, hij heeft ook deze mooie puntige veer op zijn kop – kijk eens!” 4. In plaats van de kop van de pauw naar links te laten kijken, naar het verleden, draaiden ze de kop naar rechts, naar de toekomst. Geweldig.

Een meester in logo-ontwerp zijn gaat niet alleen over het ontwerpen van één logo voor één klant. Het betekent ook een merk creëren voor elk contactmoment dat de klant nodig kan hebben. Daarnaast zijn enorme vaardigheden als typograaf en goede smaak, die je door jarenlang hard werken leert, eveneens belangrijk. Hier zien we dat C&G niet alleen meesters waren in logo-ontwerp, maar ook volleerde talenten op het gebied van uiterst strakke typografie. Zoveel witruimte en die Futura in het grijs. Pow! Alles wat iemand ooit op dat stuk papier schreef, werd meteen een prachtig meesterwerk.

C&G gingen zelfs zo ver dat ze NBC Futura creëerden, een lettertype speciaal ontworpen voor de tv-zender. Gebaseerd op het klassieke Futura-lettertype van typograaf Paul Renner, heeft het veel aan het origineel te danken, maar voegt het een paar mooie details toe, genoeg om het als eigen klassiek lettertype geloofwaardig te maken.

De VS hebben altijd voorop gelopen en zullen dat in de televisiegrafische vormgeving ook blijven doen. NBC is geen uitzondering. Uitstekende visuele communicatie van CBS.

Lang voordat er iMacs waren, was er Chermayeff & Geismar.

“Wanneer iemand een probleem voorlegt, is mijn eerste houding daarbij, als eerste fase van het ontwerpproces, om na te gaan of het probleem dat je gevraagd wordt op te lossen wel het echte probleem is. En verrassend genoeg is dat meestal niet zo, of in ieder geval niet precies. We moeten begrijpen wie onze klanten zijn – wat niet noodzakelijkerwijs is wat ze ons vertellen.”

Ivan Chermayeff

National Geographic. Wereldwijd icoon

Ik vind het verbazingwekkend dat twee mannen zo'n enorme hoeveelheid ongelooflijk werk konden maken. Ik zou hier letterlijk de hele dag kunnen zitten praten over. Helaas heb ik een bedrijf te runnen. Deze pagina zou letterlijk 20.000 woorden lang kunnen zijn en ik zou nog steeds niet alles behandelen. Er zijn veel geweldige designers, maar misschien maar een handvol die dezelfde wereldwijde prestaties kunnen claimen als Chermayeff en Geismar. Hoe ze zo snel hun bureau wisten op te bouwen en het gezicht van de Verenigde Staten en uiteindelijk van de wereld veranderden, is een bewijs van zowel hun ontwerpgenie als hun onwrikbare toewijding aan excellentie. Verder dan, naar hun volgende meesterwerk: de evolutie van het National Geographic-merk.

Chermayeff en Geismar kunnen niet beweren de iconische gele rand van National Geographic te hebben uitgevonden – de rand van hun tijdschrift. Al zou je het van iedereen kunnen verwachten, dan van hen. De rand verscheen voor het eerst rond 1910 op de omslag van het tijdschrift en bleef door de jaren heen evolueren, met wisselende tinten en randbreedtes. (Bekijk hier deze geweldige video over de evolutie van het NatGeo-tijdschrift hier.) Wat ze wel kunnen claimen, is dat ze op basis van deze rand een merkteken hebben gecreëerd, dat het de National Geographic “logo” werd, en dat ze rond dit nieuwe merkteken een modern merk hebben opgebouwd. Ze hebben ook een nieuw lettertype voor het bedrijf ontworpen en laten zien hoe je het in de 20e eeuw kon laten evolueren. Wanneer iemand overal ter wereld nu een gele rand boven een foto van de natuur ziet, weet hij meteen dat het National Geographic is. Er zijn zelfs geen woorden meer nodig. Dat noem ik nou marketing.

Eenvoudig, maar genialig. Met een slimme visuele wending neemt het nieuwe merkteken ons ‘buiten’ de omslag van het tijdschrift, om ons het grotere plaatje te laten zien. Bijna alsof het zegt: “De omslag is slechts het topje van de ijsberg, wacht maar tot je ziet wat er binnenin zit.” De kijker kan niet anders dan zich concentreren op dat gouden element en zich de NatGeo-covers voorstellen. “Wij geven je het grotere plaatje van de natuur.”

Geel en zwart: een absoluut onbevreesde combinatie. Wees wel voorzichtig, want het vraagt om grote vaardigheid om het te laten werken.

Is dit opvallend genoeg voor je? Marketing op volle kracht.

“Onze visuele omgeving verslechtert in een schokkend tempo, en misschien onherroepelijk.” Ivan Chermayeff, 1964. (Hij had op dat moment nog niet eens sociale media gezien..)

Een van Chermayeffs bekendste ontwerpen – voor de Amerikaanse uitzending van het tv-drama Churchill: The Wilderness Years. De kern van goed design is dat je een probleem voorgelegd krijgt en het op een directe en makkelijk te begrijpen (eenvoudige) manier oplost. Churchill, een verstokte roker die zichzelf omringde met een smog van sigarenrook. Hoe herken je hem? Aan zijn beroemde hoed. Het kon alleen hem zijn. Een briljante en stilistisch aantrekkelijke oplossing. Chermayeff kon niet alleen krachtige, precieze merkidentiteiten creëren, maar was ook een uitstekende illustrator. Chermayeff had bovendien een uniek talent om de meest onwaarschijnlijke verbanden tussen twee dingen te vinden die niemand anders zou hebben opgemerkt.

“Je moet verbanden leggen die niet voor de hand liggen. De meeste mensen zijn niet in staat om veel te zien in vergelijking met wat ze zouden kunnen zien als ze geïnteresseerd waren om rond te kijken en die verbanden te leggen. Het is het opmerken van het kleinste detail dat dingen samenbrengt tot een intieme verbinding.”

Ivan Chermayeff

“Ivan was een designicoon, maar ook een mentor, een partner en een vriend. Hij was geobsedeerd door goed design. En goed betekende voor Ivan uitstekend – alles wat minder dan uitstekend was, was voor hem niet eens design. Ivans meedogenloze zoektocht naar de perfecte verhouding tussen vorm en idee is de hoogste inspiratie die iemand zich kan wensen, en zal zijn blijvende nalatenschap zijn voor de branche en de mensen die hem kenden.” Sagi Haviv – Partner bij Chermayeff & Geismar & Haviv.

Chermayeffs lange lijst met prijzen en levenslange prestaties

Voorzitter van AIGA (American Institute of Graphic Arts) van 1963 tot 1966. Bestuurder van MoMA (Museum of Modern Art) van 1965 tot 1986. Lid van de raad van bestuur van IDCA (International Design Conference in Aspen) van 1968 tot 1999. Bestuursdirecteur bij de Municipal Art Society of New York in 1972-76. Lid van AGI (Alliance Graphique Internationale) sinds 1978. Bestuursdirecteur bij het Smithsonian Institution van 1988 tot 1996. In 1982 werd hij opgenomen in de Hall of Fame van ADC New York (Art Directors Club). Bestuurder van de Archives of America Art in 1987-90. Royal Designer for Industry sinds 1992.

Hij ontving talloze prijzen, waaronder de Industrial Art Medal van AIA (American Institute of Architects) in 1967, de Gold Medal van het Philadelphia College of Art in 1971, de AIGA Gold Medal (American Institute of Graphic Arts) in 1979, de President's Fellow Award van de Rhode Island School of Design in 1981, de First International Design Award van de Japan Design Foundation in 1983, de Yale Arts Medal in 1985, de Distinguished Service Award van de New School University in 1999, de Society of Illustrators Gold Medal in 2002, de Tokyo Type Directors Club Award in 2004 en de National Design Award for Lifetime Achievement in 2014.

Hij ontving ook een eredoctoraat in de rechten van de Portland School of Art in 1981, en twee eredoctoraten in de beeldende kunst van de Philadelphia University of Arts en het Corcoran Museum of Art in Washington in 1991.

Helaas overleed Chermayeff in 2017. Tom Giesmar werkt nog steeds bij cghnyc.com in New York, waar hij prachtig merkwerk aflevert. Chermayeff heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten op de Amerikaanse volksziel, en die zal nooit meer geëvenaard worden – althans niet in dit leven. Een uitzonderlijke man.